Pamiętam ten niezwykły nastrój panujący w Teatrze Montownia podczas koncertu promującego ich pierwszą płytę. Pamiętam siłę tej muzyki, jej witalność, a jednocześnie ogromny spokój w duchu absolutnej wolności. Dźwięki, w których można było się zanurzyć, zamykając oczy. Zapraszam na chwilę wędrówki w głąb ogrodu z zespołem Alamut.

Weź odrobinę Boba Marleya, szczyptę Malcolma X i gram Patricka Lumumby, a otrzymasz Fela Kuti’ego, najbardziej kontrowersyjnego afrykańskiego artystę, którego obecność w latach siedemdziesiątych odcisnęła się piętnem na historii muzyki Czarnego Lądu bardziej niż kogokolwiek innego. Ten afrykański James Brown, największy geniusz muzyczny Afryki, jest postacią tak kontrowersyjną, jak i genialną. Dziś label HMV umiejscawia go na 46 miejscu wśród najbardziej wpływowych muzyków, jakich dała nam historia. Zapewne sławę przyniosło mu wykreowanie zupełnie nowego stylu muzycznego, ale równie znanym uczynił go jego nonszalancki, awanturniczy i bezkompromisowy styl życia. Postaram się zatem przybliżyć historię owego sławnego nigeryjskiego gwiazdora.

Polska jest krajem pełnym kontrastów. Z jednej strony wciąż liżemy rany po prawie pięćdziesięciu jałowych latach destruktywnego komunizmu, z drugiej, oczekujemy szybkiego wyrównania poziomu życia z państwami Europy Zachodniej. Wierzymy w obiecane cuda, aby następnego dnia narzekać na beznadziejny poziom klasy politycznej, żądamy sportowych sukcesów, nie opierając owych żądań na żadnych racjonalnych przesłankach, nie posiadając baz treningowych, ani tym bardziej pieniędzy na ich budowę. Dzieje się tak, albowiem jesteśmy narodem bardzo ambitnym. Czujemy wielką historyczną niesprawiedliwość i chcemy zadośćuczynienia tu i teraz. Życie pokazuje jednak, że w wielu dziedzinach sami blokujemy sobie dostęp do sukcesu i rozwoju, poprzez drastyczną niekompetencję pracujących na odpowiedzialnych stanowiskach ludzi. Tego typu problem od lat trawi polski przemysł muzyczny.