Prawdziwy obraz Joujouki, małej wioski położonej w północnej części Maroka, zaczyna kształtować się dopiero po powrocie do rzeczywistego świata. Czerwony pył unoszący się nad glinianą posadzką podziurawionej tysiącami wgłębień marnej szosy; kilkadziesiąt glinianych domów niedbale porozrzucanych po obu stronach wzgórza; nieregularnie kwadratowy placyk, z wbijającym się w podłogi nieba minaretem i mikroskopijną kawiarnią, w której przy jedynym stoliku gracze sortują, po raz kolejny, dumne postacie, wyłaniające się z talii przepoconych kart. W centrum tego wszystkiego znajduje się studnia. Miejsce od pokoleń łączące ludzi, którzy od świtu do zmierzchu pojawiają się tu na przemian, dzieląc swoimi myślami, problemami, życiem.

Weź odrobinę Boba Marleya, szczyptę Malcolma X i gram Patricka Lumumby, a otrzymasz Fela Kuti’ego, najbardziej kontrowersyjnego afrykańskiego artystę, którego obecność w latach siedemdziesiątych odcisnęła się piętnem na historii muzyki Czarnego Lądu bardziej niż kogokolwiek innego. Ten afrykański James Brown, największy geniusz muzyczny Afryki, jest postacią tak kontrowersyjną, jak i genialną. Dziś label HMV umiejscawia go na 46 miejscu wśród najbardziej wpływowych muzyków, jakich dała nam historia. Zapewne sławę przyniosło mu wykreowanie zupełnie nowego stylu muzycznego, ale równie znanym uczynił go jego nonszalancki, awanturniczy i bezkompromisowy styl życia. Postaram się zatem przybliżyć historię owego sławnego nigeryjskiego gwiazdora.

Marian Sawa był nie tylko wybitnym kompozytorem, improwizatorem i organistą, lecz również cenionym i podziwianym pedagogiem. W kwietniu tego roku przypadła trzecia rocznica śmierci Profesora. Zamieszczamy pięć wspomnień nadesłanych przez Jego uczniów.

Wyobraźmy sobie kilku muzyków. Niech będzie ich trzech – nazwijmy ich… X, Y, Z. Załóżmy, że wszyscy grają na tym samym instrumencie. Każdy z nich posiada inną osobowość, inne preferencje muzyczne, inny styl gry; każdy stosuje inny system pracy nad utworem. Trzy różne osoby – trzech różnych artystów. W szkole grywają audycje, z czasem i koncerty… To nieźli muzycy: mają dobrą technikę, realizują wszystkie uwagi interpretacyjne profesorów. W zasadzie nie ma się do czego przyczepić.

Słucham ich i zastanawiam się – dlaczego wszyscy grają prawie tak samo?

Z każdym rokiem poznajemy coraz więcej utworów. Rozwijamy się. Ale gdy stajemy oko w oko z koniecznością zaaranżowania swojej partii czy zaimprowizowania nawet prostej frazy, czujemy się, jakbyśmy do tej pory zupełnie niczego się nie nauczyli.

„Warszawska Jesień” jest najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu koncertowym polskiej muzyki współczesnej. Brzmi banalnie? Cóż, okazuje się, że trudno jest jednoznacznie zdefiniować fenomen, będący medialnym zdarzeniem z jednej strony, z drugiej zaś wielkim świętem sztuki i jej wiernych odbiorców.

W lipcu odbyła się w Warszawie kolejna edycja perkusyjnego festiwalu „Crossdrumming”. W tym roku tematem przewodnim była improwizacja. Specjalnie dla naszego numeru o rozmowę poprosiliśmy człowieka, który stworzył „Crossdrumming”. W Sheratonie, przy cygarach, mówimy o festiwalu, perkusji, muzyce, improwizacji i… o wolności.