Wyobraźmy sobie kilku muzyków. Niech będzie ich trzech – nazwijmy ich… X, Y, Z. Załóżmy, że wszyscy grają na tym samym instrumencie. Każdy z nich posiada inną osobowość, inne preferencje muzyczne, inny styl gry; każdy stosuje inny system pracy nad utworem. Trzy różne osoby – trzech różnych artystów. W szkole grywają audycje, z czasem i koncerty… To nieźli muzycy: mają dobrą technikę, realizują wszystkie uwagi interpretacyjne profesorów. W zasadzie nie ma się do czego przyczepić.

Słucham ich i zastanawiam się – dlaczego wszyscy grają prawie tak samo?

„Warszawska Jesień” jest najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu koncertowym polskiej muzyki współczesnej. Brzmi banalnie? Cóż, okazuje się, że trudno jest jednoznacznie zdefiniować fenomen, będący medialnym zdarzeniem z jednej strony, z drugiej zaś wielkim świętem sztuki i jej wiernych odbiorców.

W lipcu odbyła się w Warszawie kolejna edycja perkusyjnego festiwalu „Crossdrumming”. W tym roku tematem przewodnim była improwizacja. Specjalnie dla naszego numeru o rozmowę poprosiliśmy człowieka, który stworzył „Crossdrumming”. W Sheratonie, przy cygarach, mówimy o festiwalu, perkusji, muzyce, improwizacji i… o wolności.