Cztery czołowe tancerki flamenco i jednocześnie trzy założycielki (z wyłączeniem Małgorzaty Wołyńczyk) szkół flamenco w Warszawie. Poprosiłam je o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące ich inspiracji, tego, co jest dla nich najważniejsze w tym gatunku, jak wygląda ich działalność. Spytałam także o rozwój gatunku w Polsce, aby nieco przybliżyć czytelnikom „Soundy” polski świat flamenco.

Marian Sawa był nie tylko wybitnym kompozytorem, improwizatorem i organistą, lecz również cenionym i podziwianym pedagogiem. W kwietniu tego roku przypadła trzecia rocznica śmierci Profesora. Zamieszczamy pięć wspomnień nadesłanych przez Jego uczniów.

Świat muzyki z zewnątrz wygląda bajecznie. Wszyscy robią to, co kochają. Są szczęśliwi, pochłonięci swoją pasją. Cały czas poświęcają na rozwijanie talentu. Czy nie tak większość z was postrzega świat muzyków?

Wyobraźmy sobie kilku muzyków. Niech będzie ich trzech – nazwijmy ich… X, Y, Z. Załóżmy, że wszyscy grają na tym samym instrumencie. Każdy z nich posiada inną osobowość, inne preferencje muzyczne, inny styl gry; każdy stosuje inny system pracy nad utworem. Trzy różne osoby – trzech różnych artystów. W szkole grywają audycje, z czasem i koncerty… To nieźli muzycy: mają dobrą technikę, realizują wszystkie uwagi interpretacyjne profesorów. W zasadzie nie ma się do czego przyczepić.

Słucham ich i zastanawiam się – dlaczego wszyscy grają prawie tak samo?

Z każdym rokiem poznajemy coraz więcej utworów. Rozwijamy się. Ale gdy stajemy oko w oko z koniecznością zaaranżowania swojej partii czy zaimprowizowania nawet prostej frazy, czujemy się, jakbyśmy do tej pory zupełnie niczego się nie nauczyli.

W lipcu odbyła się w Warszawie kolejna edycja perkusyjnego festiwalu „Crossdrumming”. W tym roku tematem przewodnim była improwizacja. Specjalnie dla naszego numeru o rozmowę poprosiliśmy człowieka, który stworzył „Crossdrumming”. W Sheratonie, przy cygarach, mówimy o festiwalu, perkusji, muzyce, improwizacji i… o wolności.