Prawdziwy obraz Joujouki, małej wioski położonej w północnej części Maroka, zaczyna kształtować się dopiero po powrocie do rzeczywistego świata. Czerwony pył unoszący się nad glinianą posadzką podziurawionej tysiącami wgłębień marnej szosy; kilkadziesiąt glinianych domów niedbale porozrzucanych po obu stronach wzgórza; nieregularnie kwadratowy placyk, z wbijającym się w podłogi nieba minaretem i mikroskopijną kawiarnią, w której przy jedynym stoliku gracze sortują, po raz kolejny, dumne postacie, wyłaniające się z talii przepoconych kart. W centrum tego wszystkiego znajduje się studnia. Miejsce od pokoleń łączące ludzi, którzy od świtu do zmierzchu pojawiają się tu na przemian, dzieląc swoimi myślami, problemami, życiem.

Muzyka tradycyjna w różnych formach zaczęła ostatnio cieszyć się niemałą popularnością. W audycjach radiowych prezentowane są etniczne brzmienia, w sklepach muzycznych obowiązkowym działem jest półka z płytami zespołów folkowych, a w prawie każdej księgarni można dostać pismo specjalizujące się w tematyce folkloru. To zjawisko daje się zaobserwować zarówno na scenie muzycznej o lokalnym, jak i międzynarodowym zasięgu. Istotny wydaje się fakt, że zyskując coraz więcej słuchaczy, muzyka ta powoli nabiera cech muzyki popularnej, chociażby przez kontekst, w jakim jest przedstawiana i słuchana.

„Warszawska Jesień” jest najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu koncertowym polskiej muzyki współczesnej. Brzmi banalnie? Cóż, okazuje się, że trudno jest jednoznacznie zdefiniować fenomen, będący medialnym zdarzeniem z jednej strony, z drugiej zaś wielkim świętem sztuki i jej wiernych odbiorców.