Świat muzyki z zewnątrz wygląda bajecznie. Wszyscy robią to, co kochają. Są szczęśliwi, pochłonięci swoją pasją. Cały czas poświęcają na rozwijanie talentu. Czy nie tak większość z was postrzega świat muzyków?

Wyobraźmy sobie kilku muzyków. Niech będzie ich trzech – nazwijmy ich… X, Y, Z. Załóżmy, że wszyscy grają na tym samym instrumencie. Każdy z nich posiada inną osobowość, inne preferencje muzyczne, inny styl gry; każdy stosuje inny system pracy nad utworem. Trzy różne osoby – trzech różnych artystów. W szkole grywają audycje, z czasem i koncerty… To nieźli muzycy: mają dobrą technikę, realizują wszystkie uwagi interpretacyjne profesorów. W zasadzie nie ma się do czego przyczepić.

Słucham ich i zastanawiam się – dlaczego wszyscy grają prawie tak samo?

Muzyka – uwalnia czy zniewala? Czy kompozytor „musi mieć swobodną duszę, tak jak malarz swobodne ręce”? Czy wolność w muzyce oznacza brak zasad? Czy kompozytorowi wszystko wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść? Czy muzyka jest wolna z natury, czy też może coś ją ogranicza?

Z każdym rokiem poznajemy coraz więcej utworów. Rozwijamy się. Ale gdy stajemy oko w oko z koniecznością zaaranżowania swojej partii czy zaimprowizowania nawet prostej frazy, czujemy się, jakbyśmy do tej pory zupełnie niczego się nie nauczyli.

„Warszawska Jesień” jest najważniejszym wydarzeniem w kalendarzu koncertowym polskiej muzyki współczesnej. Brzmi banalnie? Cóż, okazuje się, że trudno jest jednoznacznie zdefiniować fenomen, będący medialnym zdarzeniem z jednej strony, z drugiej zaś wielkim świętem sztuki i jej wiernych odbiorców.

W lipcu odbyła się w Warszawie kolejna edycja perkusyjnego festiwalu „Crossdrumming”. W tym roku tematem przewodnim była improwizacja. Specjalnie dla naszego numeru o rozmowę poprosiliśmy człowieka, który stworzył „Crossdrumming”. W Sheratonie, przy cygarach, mówimy o festiwalu, perkusji, muzyce, improwizacji i… o wolności.

Wolność sztuki! Zdaje się, że już to gdzieś słyszeliśmy. Dadaizm? Dobrze kojarzę? Potrzeba wolności w tworzeniu jest w każdym z nas, niezależnie od tego, czy należymy do szacownego grona artystów, czy też reprezentujemy sobą znacznie liczniejsze gremium szarych myszek. Nieważne. Każdy z nas muzykę może tworzyć i wykonywać, i niestety nikt z nas nie jest w tym wolny. Dlaczego???

Myślą przewodnią pierwszego numeru naszego pisma jest pytanie: na ile muzyka może być wolna? Czy też może – na ile wolny pozostaje sam artysta (wykonawca) w kontekście tego, co prezentuje? A jak to się ma do wykonawstwa muzyki dawnej?

Carlo Gesualdo, Książę Venosy.

Młodszy syn w książęcym rodzie. Od dziecka nieco pomijany. Przeznaczony na duchownego, nie chciał nim zostać. Dziwny chłopiec o niezgłębionym spojrzeniu. Czy już wtedy to w sobie nosił?

Polska jest krajem pełnym kontrastów. Z jednej strony wciąż liżemy rany po prawie pięćdziesięciu jałowych latach destruktywnego komunizmu, z drugiej, oczekujemy szybkiego wyrównania poziomu życia z państwami Europy Zachodniej. Wierzymy w obiecane cuda, aby następnego dnia narzekać na beznadziejny poziom klasy politycznej, żądamy sportowych sukcesów, nie opierając owych żądań na żadnych racjonalnych przesłankach, nie posiadając baz treningowych, ani tym bardziej pieniędzy na ich budowę. Dzieje się tak, albowiem jesteśmy narodem bardzo ambitnym. Czujemy wielką historyczną niesprawiedliwość i chcemy zadośćuczynienia tu i teraz. Życie pokazuje jednak, że w wielu dziedzinach sami blokujemy sobie dostęp do sukcesu i rozwoju, poprzez drastyczną niekompetencję pracujących na odpowiedzialnych stanowiskach ludzi. Tego typu problem od lat trawi polski przemysł muzyczny.